Synchroonzwemmende senioren

Spotlight / Shoot Spotlight
Thomas Barwick
1172575431
Amy Lehfeldt
okt. 10, 2019
Als het gaat om het doorbreken van stereotype beelden van senioren, wordt het niet veel inspirerender dan de Aquadettes! Maak kennis met de echte golden girls uit Zuid‑Californië, de originele pioniers van het synchroonzwemmen. Een van de leden maakte onderdeel uit van de American Aquacade, die in de late jaren 50 en jaren 60 door Europa reisden om de sport te promoten en ze namen deel aan de eerste vertoningen van synchroonzwemmen op de Olympische Spelen in Rome van 1960.  Het zou nog 24 jaar duren voordat de sport officieel werd toegevoegd aan de Spelen van 1984.  Iedereen die binnen de seniorengemeenschap leeft en ouder is dan 55 jaar mag mee doen, al zijn een aantal leden van het huidige team echte professionals. Sommigen verhuizen zelfs naar deze gemeenschap zodat ze lid kunnen worden van de Aquadettes!

Ik stuitte op deze inspirerende vrouwen toen ik research deed voor het opnieuw in beeld brengen van mensen boven de 50 voor onze Disrupt Aging Collection die we in samenwerking met AARP maken. Ik benaderde Thomas Barwick om samen een shoot te ontwikkelen en ik wist zeker dat we iets bijzonders zouden gaan maken. Thomas en zijn team waren net zo enthousiast als ik om met deze vrouwen te gaan samenwerken. Aan het begin van de shoot werd duidelijk dat deze vrouwen zichzelf ondanks hun hogere leeftijd constant uitdagen en heel goed weten hoe ze plezier moeten hebben!

Valerie, ons aanspreekpunt en de ontwerper van alle 217 kostuums per jaar vatte de onderlinge vriendschap samen en benoemde wat het betekent om een Aquadette te zijn: “…natuurlijk kunnen een hoge leeftijd, gezondheidsproblemen en stress iedereen uit het veld slaan maar zodra je in het water ligt, er geweldige muziek opstaat en je bent omringd door je vrienden bevind je je in een andere wereld. Alle zorgen verdwijnen en je bent meteen blij.  We moeten hard werken en toegewijd zijn, maar dat is het allemaal waard.  Ik ben zo trots op deze meisjes dat ik zo zou kunnen huilen terwijl ik dit opschrijf, en ik zal ze altijd meisjes blijven noemen.”

Ik ben mijn haar